மலையகத் தூண்கள்-மறைக்கப்பட்ட மலையக தோட்டத் தொழிலாளர்களின் வரலாறுகள்

மலையகத் தூண்கள்-மறைக்கப்பட்ட மலையக தோட்டத் தொழிலாளர்களின் வரலாறுகள்

இலங்கை தேசத்தின் பொருளாதாரத் தூண்களாகத் திகழும் மலையகத் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் வரலாறு என்பது வெறும் உழைப்பின் கதை மட்டுமல்ல; அது இரத்தம், வியர்வை, கண்ணீர் மற்றும் சொல்லொணாத் தியாகங்களால் எழுதப்பட்ட ஒரு காவியம். உலகம் முழுவதும் பருகப்படும் உற்சாக பானமான 'தேநீர்' கோப்பைக்குள், லட்சக்கணக்கான மலையக மக்களின் ஆன்மா உறைந்து கிடக்கிறது.

தமிழ் வியூகம் ஆசிரியர் பீடம்

1. தேயிலைத் தோட்டங்களின் தொடக்கமும் ஆங்கிலேயர் சூழ்ச்சியும்

1815-ல் கண்டி இராச்சியத்தை ஆங்கிலேயர் கைப்பற்றிய பின், அங்குள்ள வளமான காடுகளைப் பொருளாதார ரீதியாகப் பயன்படுத்த முற்பட்டனர். ஆரம்பத்தில் கோப்பி (Coffee) பயிரிடப்பட்டு அது தோல்வியடையவே, 1823-ம் ஆண்டு தேயிலைச் செடிகளைப் பயிரிட முடிவு செய்தனர்.

இதற்காக உள்ளூர் சிங்கள மக்களையும், சீனர்களையும் அணுகிய ஆங்கிலேயர்களுக்கு ஏமாற்றமே மிஞ்சியது. இறுதியில், வறுமையிலும் சாதியக் கொடுமைகளிலும் சிக்கித் தவித்த தென்னிந்தியத் தமிழர்களைத் தோட்ட வேலைக்கு அழைத்து வரத் திட்டமிட்டனர்.

2. பொய் வாக்குறுதிகளும் "மரணப் பயணமும்"

'கங்காணிகள்' எனப்படும் ஏஜெண்டுகள் மூலம் மதுரை, திருச்சி, தஞ்சாவூர், சேலம் போன்ற மாவட்டங்களில் பொய்ப் பிரச்சாரங்கள் செய்யப்பட்டன. "இலங்கையில் தேயிலைச் செடியின் கீழே தங்கம் கிடைக்கிறது, மாசிக்கருவாடு விளைகிறது" என்ற ஆசை வார்த்தைகளை நம்பி ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் புறப்பட்டனர்.

இந்தத் தம்பதிகள் மற்றும் தனிநபர்களின் பயணம் அவ்வளவு எளிதாக இருக்கவில்லை:

• கடல் விபத்துக்கள்: 1853-ல் 'கொழும்பு' கப்பலும், 1864-ல் 'ஆதிலட்சுமி' கப்பலும் மூழ்கியதில் பல நூறு தொழிலாளர்கள் கடலில் சமாதியானார்கள். ஹென்றி ஷீல்ட் ஒல்கோட் போன்ற அறிஞர்கள், இவர்களைத் தகரப் பேணியில் அடைக்கப்பட்ட புழுக்களைப் போலக் கொண்டு வந்ததாகக் குறிப்பிட்டுள்ளனர்.

• மண்டை ஓடுகளின் பாதை: தலைமன்னாரில் இறங்கிய மக்கள் வங்காலை, மரிச்சுக்கட்டி வழியாக மாத்தளைக்கு அடர்ந்த காடுகளின் ஊடாக நடந்து சென்றனர். 1841-1849 காலப்பகுதியில் மட்டும் பசி, பட்டினி, கொலரா மற்றும் காட்டு விலங்குகளின் தாக்குதலால் 70,000 பேர் உயிரிழந்தனர். 1895 வரை சுமார் 2 லட்சம் பேர் இந்தப் பாதையிலேயே மடிந்து போயினர்.

3. பொருளாதார வளர்ச்சி - மக்களின் வீழ்ச்சி

1911-ம் ஆண்டில் மலையக மக்களின் தொகை 5.5 லட்சமாக இருந்தது, 1971-ல் 11.7 லட்சமாக உயர்ந்தது. இவர்களின் உழைப்பால் 1971-ல் 5.9 லட்சம் ஏக்கரில் தேயிலை பயிரிடப்பட்டது. இலங்கையின் பொருளாதாரம் உயர்ந்ததே தவிர, மக்களின் வாழ்க்கை தரம் மாறவில்லை. இன்றும் 8 அடி லயன் காமராக்களுக்குள் அடிப்படை வசதிகள் இன்றி முடக்கி வைக்கப்பட்டுள்ளனர்.

4. குடியுரிமைப் பறிப்பும் "ஒப்பாரிக் கோச்சியும்"

1948-ல் இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்ததும், இந்நாட்டை உருவாக்கிய மலையகத் தமிழர்களின் குடியுரிமை பறிக்கப்பட்டது. சுமார் 7 லட்சம் மக்கள் 'நாடற்றவர்கள்' ஆக்கப்பட்டனர்.

• சிறிமாவோ - சாஸ்திரி ஒப்பந்தம் (1964): இதன்படி 5.25 லட்சம் மக்கள் மீண்டும் இந்தியாவுக்குத் திருப்பி அனுப்பப்பட்டனர்.

• தங்களை உருவாக்கிய மண்ணை விட்டுப் பிரிய மனமின்றி, அழுதுகொண்டே மக்கள் சென்ற அந்த ரயிலை "ஒப்பாரிக் கோச்சி" அல்லது "அழுகை ரயில்" என்று இன்றும் வரலாறு குறிப்பிடுகிறது.

மலையகத் தொழிலாளர்கள் வெறும் கொழுந்துக் கூடையைச் சுமக்கவில்லை; ஒட்டுமொத்த இலங்கை தேசத்தையே தமது முதுகில் சுமந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்களின் 200 ஆண்டுகால வரலாற்றை ஆவணப்படுத்துவது வெறும் கடமையல்ல, அது அவர்களுக்குச் செய்யும் மிகச்சிறந்த கௌரவம். நவீன கொத்தடிமைத்தனத்தின் சுவடுகள் மறையவும், அவர்களின் தியாகங்கள் அங்கீகரிக்கப்படவும் வேண்டிய காலம் இது.

நன்றி ஜெகன் ஊடகவியலாளர் 

@tamilviyugam